Een bakkie soep met Eva en Ben!
Een bakje soep met….
In deze serie maak je kennis met de mensen achter De Haagse Soepbus. De vrijwilligers, de leveranciers en de vertegenwoordigers van organisaties waar we mee samen werken. In deze aflevering chauffeur (en vader) Ben samen met bijrijder (en dochter) Eva van Galen.
Dag Eva, dag Ben, wat is jullie favoriete soep?
Beiden hoeven geen seconde na te denken en hoewel het nog te vroeg is om al van een duidelijk statistisch gegeven te spreken valt wel op dat de gepensioneerde witte man bij de Soepbus erg gehecht is aan zijn traditionele (en vooral rijk gevulde!) erwtensoep, terwijl de dames duidelijk wat cultureler, of zo u wilt culinair verfijnder, ingesteld zijn. Ben gaat voor de snert en Eva heeft het liefst Harira. Ook een traditionele soep natuurlijk maar net wat pittiger.
Hoe komen vader en dochter zo bij de Soepbus terecht?
Ben steekt van wal: “Ik ben altijd psychiatrisch verpleegkundige geweest en Frans Pas (founding father soepbus 2.0, red.) en ik zitten al jaren in hetzelfde Haagse professionele kringetje, we zijn dan ook goede vrienden van elkaar geworden. Toen Frans vertelde dat hij door de Kessler Stichting was gevraagd om een nieuwe organisatie voor de Soepbus op te tuigen en daar enthousiast over vertelde vond ik dat een mooi moment om mij als vrijwilliger aan te melden. De cliënten van de Soepbus komen erg overeen met de doelgroep waar ik in mijn werk altijd mee te maken had en ik vind het fijn om daar feeling mee te blijven houden. Bovendien kan het nooit kwaad om mensen die echt hulp nodig hebben een klein helpend handje te geven.”
Eva kijkt me met een grote glimlach aan. “Goh Alan, hoe denk je dat ik bij de Soepbus terecht ben gekomen?” Uh…via je vader? “Bingo!”
Ben was nog niet klaar: “Ik ben in een vorig leven ook vrachtwagenchauffeur geweest en vind het heerlijk om in onze grote bus te rijden, dus ik heb me vooral aangemeld als chauffeur!” Oké Ben, met de vlam in de pijp dus!
En wat doen jullie als er geen Soepbusdienst op Het Rooster staat?
Ben gaat naadloos verder: “Ik heb vijf kinderen en zes kleinkinderen dus ik vind het eigenlijk een zegen dat ik niet meer hoef te werken. Ook ben ik gek op mijn jukebox en bijbehorende vinyl verzameling die natuurlijk regelmatig uitgebreid moet worden. Daarnaast zijn oude schrijfmachines een passie van me. Ik verzamel ze en knap ook regelmatig oudere exemplaren op die ik dan na verloop van tijd weer te koop aanbied zodat het een beetje een roulerende collectie blijft. Maar nu ga ik eerst even in de soep roeren!” Het geeft Eva de kans om te vertellen dat ze twee kinderen heeft en net klaar is met een verbouwing en de daaruit voortkomende verhuizing. Ook vertelt ze dat ze een eigen restaurant heeft en iedereen die zelf in de horeca heeft gezeten (zoals ondergetekende) weet dat dat een druk bestaan is.
Nu is Eva zelf veel te bescheiden om op te scheppen over haar bedrijf en heeft het restaurant dat ook helemaal niet nodig, maar ik kan het toch niet laten. ROOM aan het Anna Paulownaplein (ook nog eens een van de leukste horecapleinen in Den Haag) is een DROOM van een zaak. Prettige bediening, heerlijke gerechten en een Club Sandwich die de moeite van de reis meer dan waard is. Volgens de Michelin criteria zit je dan op drie sterren! Wil je met een hele groep komen dan hebben ze zelfs twee panden verderop ook nog de mogelijkheid voor private partijtjes. Bovendien komt het voorjaar eraan en hebben ze net een spiksplinternieuw terras aangeschaft! Kortom, u weet waar u deze lente heerlijk kunt vertoeven.
Nu zou dit eigenlijk de afsluiting van dit stukje zijn geweest maar opeens horen Ben en ik Eva, die even koffie was gaan halen, enthousiast roepen “Mijn sjaal!” Even later komt ze met drie koffie (had ik al gezegd dat ze bij ROOM aan het Anna Paulownaplein ook echt hele lekkere koffie hebben?) en een sjaal terug in de keuken. “Wat goed! Ik ben maanden geleden mijn sjaal hier vergeten en die hangt nog gewoon aan de kapstok!”
(H)eerlijk volk daar aan De la Reyweg!
